Καλώς τα δέχτηκες Γιωργάκη μας...

Παρατήρηση, θερινού χαρακτήρα:  Δηλαδή τώρα, εγώ ο πωρωμένος συνωμοσιολόγος, κακώς ανησυχώ όσο βλέπω τις πολλές γλύκες των δύο Εβραίων πρωθυπουργών. Και κακώς η βολτίτσα του Βενιαμίν Νετανιάχου (בִּנְיָמִין "בִּיבִּי" נְתַנְיָה) στον Πόρο και τα νησιά του Αιγαίου, σε συνδυασμό με την τάχα μου - τάχα μου χιουμοριστική φημολογία εκποίησής τους για την κάλυψη του εξωτερικού χρέους, μου θυμίζει την επίσκεψη του εκτιμητή της τράπεζας στα υπό κατάσχεση οικοπεδάκια... Και μερικά, όχι άγνωστα αλλά ευσεβώς λησμονούμενα, για τον κλεινόν μας επισκέπτη: Ήταν ο πολιτικός που είχε κινήσει τις υποψίες και κάτω από την κατακραυγή του ίδιου του λαού του είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Ισραήλ, μετά την δολοφονία του Γιτζάκ Ραμπίν τον Νοέμβριο του 1995. Ανέλαβε να πουλάει αρώματα ως αντιπρόεδρος της Estee Lauder στις Ηνωμένες Πολιτείες και ο κόσμος αναστέναξε με ανακούφιση, πιστεύοντας ότι είχε απαλλαγεί από αυτόν και θα προχωρούσε η ειρηνευτική διαδικασία υπό τον Σιμόν Πέρες. Σιγά τα ωά... Δυόμισι μήνες πριν τις προγραμματισμένες εκλογές της 26/5/1996, στις 3 και 4 Μαρτίου, όλως συμπτωματικώς, σημειώθηκαν δυό βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας με 32 Ισραηλινούς νεκρούς. Και έτσι ο διαβόητος ψευτοπαλληκαράς της Ισραηλινής πολιτικής που επανειλημμένα είχε αναγκαστεί να αποχωρήσει από αυτήν βαρυνόμενος με κατηγορίες διαφθοράς, επέστρεψε ως παράκλητος Μεσσίας. Καλώς τα δέχτηκες Γιωργάκη μας...

Ένας διάλογος, στο filosofia gr.

Από την Ελεωνόρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο 
grousis@ath.forthnet.gr 

Κάθε χρόνο η περίοδος των εορτών του Πάσχα στέκεται η αφορμή για συχνές αναφορές στην προσωπικότητα του Ιησού και των μαθητών του. 

Ταυτόχρονα, όμως, αποφεύγεται συστηματικά κάθε αναφορά στο χαρακτήρα των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτή η αποσιώπηση κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Στην πραγματικότητα στοχεύει να συγκαλύψει την άβυσσο που χωρίζει αυτές τις κοινότητες από τη σημερινή Εκκλησία, την ταγμένη με το μέρος των κυρίαρχων, μια Εκκλησία με τεράστια περιουσία και επιχειρηματικές δραστηριότητες(1), γραφειοκρατικά δομημένη, με ηγέτες των οποίων η χλιδή προκαλεί. 

Ας υπενθυμίσουμε λοιπόν σύντομα αυτά τα χαρακτηριστικά των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων(2). 

Το πρώτο, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Ενγκελς, ήταν ότι αυτές εναντιώνονταν και μάχονταν την τότε κυρίαρχη τάξη πραγμάτων(3), και ευελπιστούσαν ότι αυτή θα ανατραπεί σε τούτον, ή έστω στον άλλο κόσμο. 

Το δεύτερο χαρακτηριστικό τους ήταν ο προλεταριακός τους χαρακτήρας. Οπως υπογραμμίζει και ο Παύλος στην Πρώτη του Επιστολή προς Κορινθίους, επρόκειτο για κοινότητες φτωχών, αμόρφωτων κυρίως ελεύθερων προλεταρίων των πόλεων. Στην κοινότητα δεν εκπροσωπούνταν, αρχικά, ούτε ο πλούτος ούτε η μόρφωση. 

Ενα τρίτο χαρακτηριστικό, που άλλωστε συνδέεται με το προηγούμενο, ήταν το βαθύτατο ταξικό μίσος που είχαν τα μέλη της κοινότητας ενάντια στους πλούσιους, και ενάντια στον πλούτο καθαυτό. Αυτό το μίσος φαίνεται ξεκάθαρα στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο όπου διατυπώνεται ότι «ευκολότερο είναι να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος να εισέλθει στην βασιλεία του Θεού» (18, στίχος 25). Περιγράφεται ακόμη στην Επί του όρους Ομιλία (6, στίχος 20) όπου αναφέρεται το περίφημο «μακάριοι σεις οι πτωχοί διότι υμετέρα είναι η βασιλεία του Θεού» (το οποίο αναθεωρήθηκε αργότερα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μετατράπηκε τεχνηέντως σε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»). 

Ενα τέταρτο χαρακτηριστικό ήταν η κομμουνιστική αρχή συγκρότησης της κοινότητας. Αποτελούσε απαίτηση τα μέλη της να δίνουν όλα όσα έχουν(4), και όλοι να έχουν τα πάντα κοινά, ενώ η κοινότητα διένειμε τα καταναλωτικά αγαθά με βάση την κομμουνιστική αρχή «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεις 4, στίχος 32...) Βεβαίως, ο κομμουνισμός αυτός δεν επεκτείνονταν ούτε στην παραγωγή, ούτε σε μια μόνιμη κοινοβιακή ζωή, αλλά περιορίζονταν κυρίως στη μορφή των διαρκών κοινών γευμάτων. Αλλα χαρακτηριστικά ήταν η περιφρόνηση προς την κλασική μορφή οικογένειας και το γάμο και η σύμφωνη με τον Πλάτωνα αντίληψη περί κοινότητας των γυναικών και περί δυνατότητας σύναψης ελεύθερων σχέσεων (βλέπε σχέση Αποστόλου Παύλου με Θέκλα). Ολα αυτά είναι βέβαιο ότι απέρρεαν από την άρνηση ύπαρξης ιδιωτικής ιδιοκτησίας (δική μου γυναίκα, δικό μου παιδί, δικιά μου οικογένεια εκτός κοινότητας...) 

Η βαθμιαία ταξική διάβρωση της κοινότητας με την είσοδο σε αυτήν των πλουσίων, οπότε και άρχισαν να αναθεωρούνται οι πρώτες κομμουνιστικές της αρχές, η διαμόρφωση μιας χριστιανικής «αριστοκρατίας» από αποστόλους, προφήτες και δασκάλους, οι οποίοι άρχισαν να εκμεταλλεύονται την κοινότητα, και τέλος η βαθμιαία μετατροπή των επισκόπων από απλούς διαχειριστές των οικονομικών της κοινότητας, σε απόλυτα αφεντικά της, είναι οι βασικοί παράγοντες που οδήγησαν στην κατάπτωση αυτού του πρώτου χριστιανικού κομμουνισμού. 

Τελικά, η «νικηφόρα Χριστιανική κοινότητα κατάντησε από κάθε άποψη ακριβώς ο αντίποδας της κοινότητας εκείνης που πριν είχαν ιδρύσει οι φτωχοί ψαράδες και αγρότες της Γαλιλαίας και οι προλετάριοι της Ιερουσαλήμ. Και ο σταυρωμένος Μεσσίας έγινε το πιο σίγουρο στήριγμα της αποσυντεθειμένης και κακόφημης εκείνης κοινωνίας, που η Μεσσιανική κοινότητα, τόσο ήθελε να την καταστρέψει από τα συθέμελα της»(5). 

(1) Μόνον στην Ιταλία, η Εκκλησία διαθέτει περί τα 100.000 ακίνητα συνολικής αξίας 8-9 δισ. ευρώ, ενώ το Βατικανό θεωρείται ο βασικός αποδέκτης του βρόμικου ιταλικού χρήματος και ένα από τα πιο σημαντικά κράτη ξεπλύματος χρήματος. Οσο για την αξία της δικής μας εκκλησιαστικής περιουσίας, αν και αυτή σκοπίμως συσκοτίζεται από την ίδια την Εκκλησία, εκτιμάται ότι είναι πολλά δισ. ευρώ (γη, 1.300.000 στρέματα, βλέπε «Ελευθεροτυπία» 8/5/99, ακίνητα, μετοχές, καταθέσεις, τίτλοι Δημοσίου, ενοίκια...). 

(2) Μεταξύ άλλων, για μια επιστημονική αν και γλαφυρή ανάλυση αυτών των αρχικών χαρακτηριστικών και της συντηρητικής μετεξέλιξης της πρώτης κοινότητας, βλέπε το έξοχο κλασικό βιβλίο του Καρλ Κάουτσκυ «Η καταγωγή του Χριστιανισμού», Εκδόσεις «Αναγνωστίδης», σελ. 355 και επόμενες. Ακόμη, Γιάννη Κορδάτου «Αρχαίες Θρησκείες και Χριστιανισμός». Εκδόσεις «Μπουκουμάνη», σελίδες 257 και επόμενες. 

(3) Βλέπε σχετικά και Engels, «On the history of Early Christianity», in Κ. Marx, Fr. Engels, «Collected Works», Volume 27, σελίδες 445 και επόμενες. 

(4) Μάλιστα, όσοι όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα παραβίασαν αυτόν τον κανόνα (κράτησαν μερικά από τα χρήματα τους) τιμωρούνταν ακόμη και με θάνατο. 

(5) Καρλ Κάουτσκυ, «Η καταγωγή του Χριστιανισμού» ό.π., σελίδα 497. 

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=150140

Απάντηση της υποφαινόμενης:

Για να είμαι ειλικρινής, στη διάρκεια των σπουδών μου τον κο Ρούση δεν έτυχε να τον ακούσω. (Καθόλου περίεργο. Με την εκπαιδευτική ασυδοσία που υπάρχει δεν ακούγαμε ούτε για καθηγητές της ίδιας της δικής μας σχολής). Κατέφυγα λοιπόν στην Βικιπαίδεια για να βρω κάτι σχετικά. Βρήκα ένα άρθρο γραμμένο μάλλον από τον ίδιο, αφού θυμίζει ιδιαίτερα βιογραφικό που υποβάλλει κάποιος για να προσληφθεί κάπου. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82
Ε, τι να κάνουμε, ειλικρινά πάλι σέβομαι τους πολιτικούς αγώνες του κου Ρούση και την συνεισφορά του στην πολιτική σκέψη του χώρου στον οποίο ανήκει.
Αλλά δεν βρήκα καμμιά συμβολή σε κάποια συνολικότερη επιστημονική έρευνα ή εργασία, καμμιά δουλειά του που να ξεφεύγει από την υπηρέτηση μιας προεπιλεγμένης πολιτικής πρακτικής.
Τίποτε που θα του έδινε κάποιο κύρος στην υποστήριξη απόψεων, ως συμπερασμάτων από κάποια έρευνα και όχι όπως φαίνεται σαν προαποφασισμένων κατευθύνσεων για τις οποίες αναζητούνται εκ των υστέρων αιτιολογήσεις.
Το συγκεκριμένο άρθρο είναι εξ ολοκλήρου ένα κείμενο τέτοιας "πολεμικής" αντίληψης της επιστημονικής έρευνας' και άρα κατά τεκμήριο αναξιόπιστο, ακόμη και εάν περιείχε κάποια ορθά στοιχεία. Τα οποία όμως, δεν φαίνεται καν να περιέχει.
Και για να μην το πάρω τώρα παράγραφο με παράγραφο, θα σταθώ σε μια μόνο από τις πιο χρακτηριστικές: 

Παράθεση:

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο grousis@ath.forthnet.gr ... Ενα τέταρτο χαρακτηριστικό ήταν η κομμουνιστική αρχή συγκρότησης της κοινότητας. Αποτελούσε απαίτηση τα μέλη της να δίνουν όλα όσα έχουν(4), και όλοι να έχουν τα πάντα κοινά, ενώ η κοινότητα διένειμε τα καταναλωτικά αγαθά με βάση την κομμουνιστική αρχή «στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Πράξεις 4, στίχος 32...) Βεβαίως, ο κομμουνισμός αυτός δεν επεκτείνονταν ούτε στην παραγωγή, ούτε σε μια μόνιμη κοινοβιακή ζωή, αλλά περιορίζονταν κυρίως στη μορφή των διαρκών κοινών γευμάτων. Αλλα χαρακτηριστικά ήταν η περιφρόνηση προς την κλασική μορφή οικογένειας και το γάμο και η σύμφωνη με τον Πλάτωνα αντίληψη περί κοινότητας των γυναικών και περί δυνατότητας σύναψης ελεύθερων σχέσεων (βλέπε σχέση Αποστόλου Παύλου με Θέκλα). Ολα αυτά είναι βέβαιο ότι απέρρεαν από την άρνηση ύπαρξης ιδιωτικής ιδιοκτησίας (δική μου γυναίκα, δικό μου παιδί, δικιά μου οικογένεια εκτός κοινότητας...) ... (4) Μάλιστα, όσοι όπως ο Ανανίας και η Σαπφείρα παραβίασαν αυτόν τον κανόνα (κράτησαν μερικά από τα χρήματα τους) τιμωρούνταν ακόμη και με θάνατο.

Δεν κουβαλάει κουκουβάγιες στο δοξασμένο μας άστυ, ο κος καθηγητής, αναπαράγοντας απλά και αποδίδοντας στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, τα χαρακτηριστικά των Εσσαίων από τους οποίους καταγόταν το πολιτικοθρησκευτικό κόμμα των Ζηλωτών, διάσπαση του οποίου ιδιαίτερα επιτυχημένη υπήρξε το Χριστιανικό κίνημα;
Και μάλιστα με τα πιο απεχθή χαρακτηριστικά, τα οποία αιώνες τώρα επαναλαμβάνονται στην Ιστορία:
_Την απαλλοτρίωση του προϊόντος του προσωπικού μόχθου του προσηλυτισμένου, για τον "Σκοπό". Κάτι που κάνουν ας πούμε οι Ευαγγελιστές ιεροκήρυκες στις ΗΠΑ, απειλώντας με τη φωτιά τις Κόλασης όσους δεν δίνουν όχι μόνο τον Οβολό τους, αλλά και την περιουσία τους ολόκληρη. Και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό οι διάφορες πολιτικοθρησκευτικές σέχτες, που έχουν επεκταθεί σε ολόκληρο τον κόσμο.
_Την απειλή - και πολύ συχνά εφαρμογή - ακραίων μέτρων επιβολής, όπως ο αποκλεισμός από την κοινότητα, που φτάνει στην εφαρμογή σωματικών ποινών και μέχρι και την φυσική εξόντωση καθένα που εκφράζει γνώμη έστω και λίγο διαφορετική από εκείνη της κάθε φορά ηγεσίας. Νομίζω ότι ο ίδιος ο κος καθηγητής δίνει ένα παράδειγμα στην τέταρτη σημείωσή του, και αυτού ακριβώς του παραδείγματος επιβίωση υπήρξαν πρακτικές όπως οι ληστείες του Στάλιν και η "επαναστατική απαλλοτρίωση" των ημερών μας, αφού αυτή η λογική δεν εφαρμόζεται μόνο στα άμεσα μέλη αλλά και σε κάθε "δυνητικό" μέλος, δηλαδή κάθε μέλος της μελλοντικής "κομμουνιστικής" ή "αναρχικής" κοινωνίας.
_Την επιβολή κανόνων για τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα, αρσενικά ή θηλυκά, θα ρυθμίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις. Εδώ, πραγματικά γίνεται ενδιαφέρον το ζήτημα. Γιατί στην πρώτη φάση των χριστιανικών κοινοτήτων μπαίνουν όροι από κοινού "χρήσης" των γυναικών. Σαν να λέμε, όπως μοιράζεται το φαΐ στο τραπέζι και τα υποζύγια στις μεταφορές, το ίδιο ο κάθε άντρας διάλεγε τη γυναίκα που χρειαζόταν για να "αδειάσει", είτε ήθελε αυτή είτε δεν ήθελε. Αντίστοιχα οι πρώτοι "κομμουνιστές" μιλούσαν για "ελεύθερο έρωτα", αλλά πόσο αυτό ήταν κοινή πρακτική και πόσο αντρικό προνόμιο; Τα ιστορικά παραδείγματα που έρχονται πρώτα στο μυαλό, είναι η σχέση του Λένιν με την Κρούπσκαγια και η αντίστοιχη του Μάο με την Τσιανγκ Τσινγκ...
Στη συνέχεια όταν ο χριστιανισμός εδραιώθηκε ως κρατούσα θρησκευτική και πολιτική δύναμη, επέβαλλε τέτοια δεσμά και όρους στον έρωτα που ακόμα και σήμερα μας βασανίζει ο απόηχός τους. Αντίστοιχα, το "κομμουνιστικό" ρεύμα (του κου καθηγητή η ορολογία), όπου επιβλήθηκε και για όσο καιρό κράτησε η κυριαρχία του, μετατράπηκε σε τέτοιο υπέρμαχο της "σταθερότητας των σχέσεων" που μόνο οι πουριτανοί από τους Αμερικανούς θα μπορούσαν να το συναγωνιστούν.
Και για να κλείσω: Δεν είναι κακό να τονίζονται οι ομοιότητες ή οι διαφορές κινημάτων που διαμόρφωσαν την ιστορία.
Απλά, είναι επικίνδυνο για όσες και όσους το αποτολμούν, νομίζοντας ότι θα στηρίξουν την προαποφασισμένη τους άποψη σε προαποφασισμένες ερμηνείες όσων νομίζουν ότι κατέχουν σαν ιστορική γνώση... 

Και την εννοώ την ευχή. Είτε από τον Χριστό περιμένετε τη Σωτηρία, είτε από την Ιστορική Αναγκαιότητα...

 

Παράθεση:

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο grousis@ath.forthnet.gr Ενα τρίτο χαρακτηριστικό, που άλλωστε συνδέεται με το προηγούμενο, ήταν το βαθύτατο ταξικό μίσος που είχαν τα μέλη της κοινότητας ενάντια στους πλούσιους, και ενάντια στον πλούτο καθαυτό. Αυτό το μίσος φαίνεται ξεκάθαρα στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο όπου διατυπώνεται ότι «ευκολότερο είναι να περάσει κάμηλος από τρύπα βελόνας παρά πλούσιος να εισέλθει στην βασιλεία του Θεού» (18, στίχος 25). Περιγράφεται ακόμη στην Επί του όρους Ομιλία (6, στίχος 20) όπου αναφέρεται το περίφημο «μακάριοι σεις οι πτωχοί διότι υμετέρα είναι η βασιλεία του Θεού» (το οποίο αναθεωρήθηκε αργότερα από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μετατράπηκε τεχνηέντως σε «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»).

    

Έτσι σαν ζελεδάκι με φρουτάκι, και σαν δείγμα του πως η προδιάθεση απόδειξης με κάθε τρόποαυτού που ήδη έχουμε αποφασίσει να πλασάρουμε, μας στερεί κάποτε και από την στοιχειώδη λογική του να συγκαλύψουμε τουλάχιστον τις πράξεις μας:
Είναι δυνατό, ολόκληρος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου (δεν ξέρω σε πιο γνωστικό κλάδο) να αγνοεί ότι το "Κατά Ματθαίον" είναι χρονολογημένο με κάθε υπαρκτό επιστημονικό τρόπο ως προγενέστερο του "Κατά Λουκάν";
Τώρα, αν εννοεί μια "αναθεώρηση" του ίδιου του περιεχόμενου της "Επί του Όρους Ομιλίας", και μόνο αυτό καθιστά αναξιόπιστο ολόκληρο το σύνολο. Εκείνος όμως επικαλείται τον Λουκά για να στηρίξει την άποψή του σε όλο αυτό το "μπρος - πίσω", με τον γνωστό μαρξιστικό ετσιθελισμό... 

Τα bamboccioni

Πάντως για ένα πράγμα δεν μπορεί να κατηγορηθεί η Υπερεθνική Εταιρεία Εκπροσώπησης Εβραϊκών Συμφερόντων στην οποία από τον καιρό της Γκόλντα Μεγίρ ακόμη έχει μετατραπεί η Σοσιαλιστική Διεθνής. Ότι δεν ξέρει να τοποθετεί τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. 
Έτσι, τοποθετήθηκε ως Επίτροπος του Γιωργάκη, 

 

ακριβώς ο κος Tommaso Padoa-Schioppa.
 

Για όσους δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, ο κος Tommaso Padoa-Schioppa είναι ισόβιο μέλος του "Group of Τhirty", ήτοι του πανίσχυρου "Σώματος Οικονομικών Συμβούλων" των ΗΠΑ. 
Περισσότερο γνωστός όμως έγινε από την θητεία του στην αλήστου μνήμης κυβέρνηση Romano Prodi στην Ιταλία' και για τον περίφημο όρο του bamboccioni ήτοι μεγάλα χαζόπαιδα, για τον χαρακτηρισμό όσων αδυνατούσαν να ξεφύγουν από τα φουστάνια της μαμάς τους και να καταστούν αυτοδύναμοι. 
Όπως ήδη είπα, ο κατάλληλος άνθρωπος, ανέλαβε την κατάλληλη θέση. 
Το μόνο που δεν ξέρω είναι, αν αυτόν τον "Ειδικό Σύμβουλο του Πρωθυπουργού επί Οικονομικών Θεμάτων", ήτοι τον άνθρωπο που θα τον κρατάει από το χεράκι, θα του σκουπίζει τα σαλάκια και θα του δίνει και κανένα μπατσάκι όταν ανοίγει πολύ το στόμα του και ξεφεύγουν βατράχια, αν αυτόν τον ειδικό λοιπόν στα bamboccioni, θα τον πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο σε εποχές λιτότητας και γενικής περιστολής. 
Γιατί - ένα περίεργο πράγμα - όλοι αυτοί οι σοσιαλιστές οικονομολόγοι έχουν πιο ακριβά γούστα ακόμη και από τους επάρατους δεξιούς!!...

Το Κυνήγι τού Ήλιου

Το Κυνήγι τού Ήλιου

Το κυνήγι τού ήλιου,
κραυγές αγωνίας στα σφαγεία της πόλης,
αίμα στους δρόμους, αίμα στις στέγες
κόκαλα τσακισμένα, κορμιά τσακισμένα,
πόνος και μίσος αναλυτά σαν λιωμένο χρυσάφι
αίμα, αίμα, αίμα παντού.

Το κυνήγι τού ήλιου,
περίπατος στο δάσος των παιδικών ονείρων,
εικόνες ξεχασμένες από παλιά βιβλία
πράσινα, κόκκινα, κίτρινα χρώματα,
λουλούδια και ζώα με ανθρώπινες φωνές
καμένες κατάμαυρες εκτάσεις όσο φτάνει το μάτι.

Το κυνήγι τού ήλιου,
επίσκεψη στ' άστρα τα στολίδια της νύχτας,
στα όμορφα κίτρινα σημάδια
μάρτυρες όρκων αγάπης αιώνες τώρα,
όγκους σταχτιούς από βράχο και σκόνη
που αγνοούν τη ζωή.

Το κυνήγι τού ήλιου,
στο παιδί που γεννιέται του πολέμου την ώρα,
στην ελπίδα της νίκης των ανθρώπινων πόθων,
στην ζωή που βρυχάται και κερδίζει τον κόσμο'
στο κυνήγι του ήλιου η δική μας νομή.
Η δική μας νομή!
Απρίλιος 1985

Περί Σημαιών...

 

Αν κάποιος στο google maps

http://maps.google.com/ 

κάνει αναζήτηση τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης και χρησιμοποιήσει την επιλογή "Earth" για να δει τα τρισδιάστατα κτίρια της περιοχής, απολαμβάνει την ανωτέρω εικόνα. Προφανώς οι τεχνικοί της Google, παίρνουν τις πληροφορίες τους για την εθνικότητα των μνημείων και των πόλεων στα οποία αυτά ευρίσκονται, από ΟυρανιοΤοξίτες (και Λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις) εντοπίους συνεργάτες της εταιρείας.
Προσωπικά, δεν έχω τίποτε εναντίον της Σημαίας της γείτονος και φίλης FYROM. Αντιθέτως, την βρίσκω αισθητικά καλύτερη της δικής μας.
Αν η βάσκανος μοίρα του τόπου αποφάσιζε κάποτε να του καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα βάζοντας την διακυβέρνησή του στα αρπακτικά μου χέρια, θα επέβαλα μία Σημαία με τον χρυσό δεκαεξάκτινο Ήλιο της Βεργίνας σε μαύρο φόντο.
Αναρωτιέμαι όμως: Έστω ότι κάποιοι βαρεμένοι, εθνικιστές, σωβινιστές, νεπωτιστές, εθνοκάπηλοι, προϊστορικοί, δεινοσαυρίζοντες, κλπ, κλπ, έστω λοιπόν ότι αυτοί οι κατάπτυστοι αποκτούσαν πρόσβαση στους μηχανισμούς της Google και τοποθετούσαν μία ελληνική σημαία στον αντίστοιχο χάρτη της Κωνσταντινούπολης, κάποια άλλη στο Αργυρόκαστρο και μια τρίτη στο Μνημείο του Λίνκολν.
Δεν θα ξεσήκωναν το σύμπαν για την γελοιότητα του πράγματος, σηκωμένα στα πισινά τους ποδάρια και γαυγίζοντας με όλη τη δύναμη των πνευμόνων τους, όλα τα ενταύθα διαβιούντα δείγματα της "διεθνιστικής" και "προοδευτικής" ροζ θολοκουλτουριάρικης πανίδας;
Ή μήπως ο εθνικισμός είναι γελοίος όταν έχει μπλε χρώμα και αποτελεί δίκαια διεκδίκηση όταν προέρχεται από οποιονδήποτε άλλον;
Μια ερώτηση κάνω!!... 

Πτήση

Πτήση Χαίρε Θέλμα' στο καλό Λουίζ. Κάποτε, ελπίζω να συναντηθούμε. Εσείς μου υπομνήσατε την θεία μέθη των μαινάδων, τις μυστικές τις τέχνες της Κυβέλης και του Διόνυσου την ιερή μανία. Χαίρε Θέλμα' στο καλό Λουίζ. Οπωσδήποτε, κάπου θα συναντηθούμε. Σεπτέμβριος 1992

Τζεσούα, ένας επαναστάτης

Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στην ιστορία είναι σίγουρα ο Ιησούς ο επιλεγόμενος και Ναζωραίος ή Χριστός. Επίσης και μια από τις πιο σημαντικές. Η μετεξέλιξη του εθνικιστικού μεσσιανικού ιμπεριαλισμού των Ιουδαίων στον θρησκευτικό μεσσιανικό ιμπεριαλισμό των Χριστιανών δημιούργησε ένα παγκόσμιο κίνημα που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να επηρεάζει τις τύχες της ανθρωπότητας. 
Αν εξαιρεθεί από την εξέταση η θρησκευτική ερμηνεία της ζωής και της δράσης του μένουν πολλές εκδοχές που έχουν διατυπωθεί σχετικά και αρκετοί χαρακτηρισμοί που του έχουν αποδοθεί από τους μελετητές της ιστορίας της εποχής. Χαρακτηρισμοί που ξεκινούν από ληστής και τυχοδιώκτης και φτάνουν σε κείνον του κοινωνικού επαναστάτη. 
Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι παραπάνω από δύσκολη αν ληφθεί υπ’ όψιν η συστηματική παραποίηση των χειρόγραφων μαρτυριών των συγχρόνων του ιστορικών και χρονικογράφων από τους μοναχούς – αντιγραφείς μετά τον 10ο Νέας Χρονολόγησης αιώνα. Κατά τον Κέλσο, που με διαταγή του αυτοκράτορα Ιουλιανού μελέτησε τα απόρρητα αρχεία της αυτοκρατορικής αλληλογραφίας με τους επαρχιακούς διοικητές και αξιωματούχους, η καταγωγή του ήταν ευγενική αλλά η νομική του κατάσταση ήταν εκείνη του δούλου. Πατέρας του ήταν ο Ιούδας από τα Γάμαλα, απόγονος του Δαυίδ, με δικαιώματα στον βασιλικό θρόνο της Ιουδαίας. Είναι γνωστή η σχολαστική τήρηση των οικογενειακών αρχείων από το Ιουδαϊκό ιερατείο. 
Ο Ιούδας αυτός, ήταν γόνος μιας μακράς σειράς επαναστατών με τελευταίο τον πατέρα του Εζεκία που το 43 Παλαιάς Χρονολόγησης πέτυχε να απελευθερώσει μια σημαντική περιοχή στην βόρεια Παλαιστίνη, αλλά τελικά τον σταύρωσε ο Ηρώδης. Ο ίδιος ο Ιούδας το 6 π.χ. σε συνεργασία με άλλους επαναστάτες ηγέτες δημιούργησε μία αυτόνομη εβραϊκή κυβέρνηση με έδρα τη Σεπφόριδα, έκοψε νομίσματα με την επιγραφή ΕΒΡΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και κυβέρνησε έχοντας δίπλα του ως πνευματικό ηγέτη τον Ζαχαρία, πατέρα του Ιωάννη του αποκαλούμενου Βαπτιστή. 
Οι Ρωμαϊκές λεγεώνες έπνιξαν στο αίμα και αυτή την επανάσταση και σταύρωσαν περίπου δύο χιλιάδες εξεγερμένους. Με αυτοκρατορικό νόμο όλοι οι κάτοικοι της Σεπφόριδας έγιναν δούλοι του Ρωμαϊκού κράτους. Ανάμεσά τους συγκαταλέγονταν η γυναίκα του Ιούδα, η Μαρία και φυσικά ο ίδιος ο Ιησούς. Πρόλαβαν όμως να δραπετεύσουν και να καταφύγουν στην Αίγυπτο. 
Για να γίνει το ζήτημα περισσότερο κατανοητό πρέπει να λεχθεί ότι η Γαλιλαία δεν ήταν ο ήσυχος και ειρηνικός τόπος που παρουσιάζουν οι γραφές. Ανάμεσα στο 68 π.χ. και το 6 ν.χ. έγιναν σε αυτήν τριάντα έξη πολύνεκρες και καταστροφικές επαναστάσεις. Η σημαντικότερη υπήρξε η εξέγερση της Απογραφής το 6 ν.χ. που οδήγησε και στη συντριβή της δωδεκάχρονης Εβραϊκής Δημοκρατίας του Ιούδα από τα Γάμαλα. 
Τα πολιτικά κόμματα της εποχής, στενά συνδεδεμένα με αντίστοιχες θρησκευτικές αιρέσεις, έπλεκαν αδιάκοπες μηχανορραφίες για την επιβολή τους και δίσταζαν πολύ λίγο μπροστά στη δολοφονία ενός επικύνδινου αντιπάλου. Σπουδαιότερα από αυτά ήσαν οι Φαρισαίοι, αντίπαλοι του σφετεριστή βασιλέα Ηρώδη αλλά ιδιαίτερα συντηρητικοί, οι Σαδουκκαίοι που εκπροσωπούσαν τους κύκλους των Ευγενών και δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία στους θρησκευτικούς τύπους, οι αυστηροί Εσσαίοι που τηρούσαν με ακρίβεια τον μωσαϊκό νόμο αλλά αρνιόνταν να μετάσχουν στις τελετές και μισούσαν την βία και τέλος οι Ζηλωτές που αποσχίσθηκαν από τους προηγούμενους και βρέθηκαν επικεφαλής στις περισσότερες εξεγέρσεις εναντίον των Ρωμαίων. 
Οι Ζηλωτές ζούσαν μία κοινοβιακή ζωή, πίστευαν στην κοινοκτημοσύνη των αγαθών και είχαν σαν έδρα τους το Qumran στη Νεκρά Θάλασσα όπου βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός από χειρόγραφα που αποκαλύπτει την ιστορία τους, την προηγμένη γνώση τους και τον μεγάλο υλικό πλούτο που είχαν συγκεντρώσει για να χρηματοδοτούν τις επαναστάσεις τους. Η εξουσία στα πλαίσιά τους ήταν πάντα δυαδική περιλαμβάνοντας έναν πολιτικό αρχηγό από την γενιά του Δαυίδ και έναν πνευματικό ηγέτη από τη γενιά του Ααρών. Εταίρος του Ιούδα από τα Γάμαλα ήταν ο Ζαχαρίας ή ραβίνος Σαδδόκ. Όταν τον διαδέχτηκε ο γιος του Τζεσούα, εταίρος του υπήρξε ο Ιωάννης που εκτελέστηκε από τον Ηρώδη. Για να εκλείψει και ο μύθος περί ανεξικακίας και μη βίας να σημειωθεί ότι δύναμη κρούσης των Ζηλωτών, ήταν οι περίφημοι Σικάριοι, που με το γυριστό μαχαίρι τους σικά ανελάμβαναν να βγάλουν από την κυκλοφορία τους πολιτικούς αντιπάλους που γίνονταν ιδιαίτερα ενοχλητικοί, τους αρνούμενους να πληρώσουν τον βασιλικό φόρο στους ίδιους και τους φίλους που φαίνονταν διστακτικοί στην υλοποίηση της εκάστοτε γραμμής… 
Ο Ιησούς λοιπόν ήταν ένας πολιτικός ηγέτης που συνέχιζε την παράδοση των προγόνων του, επικεφαλής του κινήματος εθνικής επανασύστασης και ανεξαρτησίας. Υπάρχει η θεωρία, βασιζόμενη σε κρατικά και ιδιωτικά αρχεία αλληλογραφίας των αξιωματούχων της Ρωμαϊκής διοίκησης αλλά και Ιουδαίων πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών, ότι η ίδια η Ρωμαϊκή πολιτική της εποχής είχε εξετάσει την περίπτωση να τον αποκαταστήσει στον θρόνο, καταργώντας τους μικροβασιλείς τετράρχες. Ενδιαφέρονταν για την δημιουργία υπό την νόμιμη ηγεσία του ενός ισχυρού συμμαχικού εβραϊκού κράτους που θα αποτελούσε προμετωπίδα απέναντι στις επιδρομές των Πάρθων οι οποίοι απειλούσαν το ασιατικό τμήμα του Ιμπέριουμ. Φυσικά μια τέτοια προοπτική δεν μπορούσε να γίνει δεκτή από τον Τζεσούα που είχε ανατραφεί με το μεσσιανικό όνειρο της κυριαρχίας του περιούσιου λαού πάνω στον κόσμο, της πρώτης εφαρμογής της ρατσιστικής θεωρίας της Ανώτερης ή Εκλεκτής φυλής, που διατηρείται ακόμη και σήμερα. Η άρνησή του οδήγησε πιθανότατα στην μετέπειτα προδοσία των επιτελών του που βιάζονταν να δουν το εβραϊκό κράτος απεκατεστημένο και δυσαρεστήθηκαν από αυτήν. 
Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από τους χρονικογράφους της εποχής πρέπει να υπήρξαν δύο συλλήψεις του Ιησού, με χρονική απόσταση μερικών μηνών. Τις αιτίες τις βρίσκουμε σε φαινόμενα που έχουν το ανάλογό τους και σήμερα: Οι πόροι του κόμματος των Ζηλωτών προέρχονταν από δύο πηγές. Τις εισφορές των μελών και την βίαιη είσπραξη διάφορων ποσών από τους εύπορους κατοίκους της χώρας. Αυτά τα ποσά θεωρούντο ο νόμιμος φόρος που θα έπρεπε να καταβάλλεται στον πραγματικό βασιλέα και όχι στον σφετεριστή Ηρώδη και τους επικυρίαρχους Ρωμαίους. Αυτόν τον χαρακτήρα είχε και η επίθεση στον Ναό που ακολούθησε την θριαμβευτική είσοδο του Τζεσούα στην Ιερουσαλήμ. Η είσοδος αυτή δεν έγινε την περίοδο του Πάσχα, αλλά έξη μήνες νωρίτερα στη γιορτή της Σκηνοπηγίας. 
Μετά την επιδρομή στον Ναό, η οποία του στοίχησε τις συμπάθειες των κατοίκων της πόλης που αρχικά τον είχαν υποδεχθεί σαν απελευθερωτή και νόμιμο διάδοχο του οίκου του Δαυίδ, ο Ιησούς παρέμεινε κρυμμένος πότε στην Ιερουσαλήμ και πότε σε σπηλιές έξω από αυτήν. Έξη περίπου βδομάδες πριν το Πάσχα και ύστερα από προδοσία του μέλους του επιτελείου του Ιούδα Ισκαριώτη, πιάστηκε στο κτήμα Ιεραχμιήλ από μια δύναμη εξακοσίων περίπου Ρωμαίων στρατιωτών, ενισχυμένων από την φρουρά του Ναού και διοικουμένων από έναν χιλίαρχο. Συνελήφθη, δικάστηκε με όλους τους τύπους που απαιτούσε ο Ρωμαϊκός νόμος και καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο. (Ένας ακόμη μύθος σχετικά είναι και το ότι ο σταυρός ήταν σημείο καταισχύνης που καθαγιάστηκε από την σταύρωση του Ιησού. Στην πραγματικότητα ήταν αρχαιότατο ιερό σύμβολο θεωρούμενο ότι παρείχε ισχυρή προστασία απέναντι στο Κακό. Για τούτο ακριβώς η ποινή της σταύρωσης επεφυλάσσετο για τους χειρότερους εγκληματίες, ώστε να εξορκιστεί πάνω στον σταυρό η κακότητά τους). 
Χάρις όμως στην παρέμβαση των ισχυρών φίλων του και την ενδεχόμενη δωροδοκία του τοπικού διοικητού Πόντιου Πιλάτου δ ε ν εκτελέστηκε. Η σταύρωσή του διατάχθηκε να γίνει στον λόφο Γολγοθά, αντί για το σύνηθες πεδίο εκτελέσεων που ήταν στο όρος των Ελαιών. Η μικρή φρουρά που τον μετέφερε δέχτηκε την επίθεση Ζηλωτών με επικεφαλής τον γνωστό Σίμωνα τον Κυρηναίο που κατά τα ευαγγέλια μετέφερε τον σταυρό του Ιησού. Και πράγματι τον μετέφερε, αφού στη διάρκεια της επίθεσης πιάστηκε και στη συνέχεια εκτελέστηκε στη θέση του δραπέτη. (‘Άλλος ένας μύθος είναι η κλασσική εικόνα με τον κουρελιασμένο Ιησού να σέρνει έναν τεράστιο σταυρό. Στην πραγματικότητα οι κατάδικοι υποχρεώνονταν να μεταφέρουν το οριζόντιο δοκάρι, ενώ το κάθετο ήταν εκ των προτέρων τοποθετημένο στον τόπο της εκτέλεσης). Το γεγονός της αντικατάστασης του Ιησού αναφέρεται από τον Κέλσο αλλά και στην παράδοση της αίρεσης των Γνωστικών που καταδιώχθηκαν και εξοντώθηκαν από τους ορθόδοξους Βυζαντινούς. 
Προκειμένου να δεχθεί ο Πιλάτος να διευκολύνει την απόδραση του Ιησού είχε απαιτήσει και πάρει τη διαβεβαίωσή του ότι θα σταματήσει την επαναστατική του δράση. Ο τελευταίος όμως αμέσως μετά την απελευθέρωσή του κατέφυγε στη Σαμάρεια όπου ξεσήκωσε τον λαό σε εξέγερση. Η εξέγερση κετεστάλει από τον Ρωμαϊκό στρατό και ο Ιησούς πιάστηκε στην πόλη Λύδδα από τους Σαδδουκαίους και παραδόθηκε στον Πιλάτο. Για την εξέγερση στη Σαμάρεια και τον ρόλο του Ιησού μιλά ο φαρισαίος και φιλορωμαίος ιστορικός Φλάβιος Ιωσήφ. Μετά τη δεύτερη σύλληψή του ο Ιησούς στάλθηκε για αναγνώριση στο Σανχερδίν, το συμβούλιο των Εβραίων αρχιερέων, καθώς και στον Ηρώδη Αντύπα, τετράρχη της Γαλιλαίας. Κατόπιν οδηγήθηκε στο όρος των Ελαιών για εκτέλεση. 
Στο ζήτημα της ταφής και της ανάστασης του Ιησού, τα χριστιανικά κείμενα είναι ολότελα εκτός πλαισίου των γνωστών στοιχείων για την ιστορική περίοδο. Σύμφωνα με τους ρωμαϊκούς νόμους ήταν αδύνατον να θάφτηκε ένας καταδικασμένος σε θάνατο σε κανονικό τάφο. Το πτώμα του πρέπει να πετάχτηκε στον λεγόμενο βουρκόλακκο (Fossa Infamia) όπου κατέληγαν όλα τα σώματα των εκτελεσμένων. Για το ζήτημα της ανάστασης προτείνονται πολλές εκδοχές. Μία από αυτές είναι ότι το περίφημο σφουγγάρι με το οποίο δρόσισαν τον Ιησού ήταν βουτηγμένο σε ένα ισχυρό ναρκωτικό που του προκάλεσε νεκροφάνεια. Στην συνέχεια οι Ζηλωτές ανέσυραν το σώμα του από τον βουρκόλακκο και δίνοντάς του το αντίδοτο τον «ανέστησαν». Κατά άλλη εκδοχή ο Ιησούς πέθανε πραγματικά, αλλά οι οπαδοί του χρησιμοποίησαν τον δίδυμο αδελφό του για να δημιουργήσουν τον μύθο της ανάστασης. Τέλος υπάρχει η άποψη ότι αρχικά δεν είχε μπει καθόλου θέμα ανάστασης μετά την κλοπή του πτώματος του Ιησού, αλλά η υπόθεση αυτή μπήκε σε κυκλοφορία από τους μεταγενέστερους χριστιανούς όπως ο Παύλος που ζητούσαν αντικείμενα προπαγάνδας. 
Η τελευταία αυτή άποψη ενισχύεται από το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας Ιουλιανός διέταξε την καύση των λειψάνων «εκείνου που οι Εβραίοι λατρεύουν σαν θεό που ισχυρίζονται ότι αναστήθηκε». Μετά την δολοφονία του Ιουλιανού διαδόθηκε από τους κυρίαρχους πλέον χριστιανούς ότι τα λείψανα που κάηκαν ανήκαν στον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ποτέ όμως δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι ο Ιωάννης αναστήθηκε. Τα λείψανα αυτά κατά πάσα πιθανότητα ανήκαν όντως στον Ιησού και είχαν φυλαχθεί από τους οπαδούς του. 
Το επαναστατικό κίνημα δεν έκλεισε στην Ιουδαία και την ευρύτερη Παλαιστίνη με τον θάνατο του Ιησού. Μέχρι το 135 ν.χ. οι Ζηλωτές δημιουργούσαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Πολύ συχνά έρχονταν και σε σύγκρουση με κείνους τους οπαδούς του Τζεσούα που δεν ήθελαν να βλέπουν σε αυτόν τον εθνικιστή ηγέτη αλλά την προσωποποίηση του θεού. Κι όμως αυτοί οι τελευταίοι κέρδισαν το παιγνίδι μέσα από τις αμφισβητισιακές ανάγκες της εποχής και αργότερα τις ανάγκες της αυτοκρατορικής πολιτικής. Από τότε και μέχρι σήμερα αποτελούν έναν από τους χειρότερους δυνάστες της ανθρωπότητας και ένα από τα κυριότερα στηρίγματα της κάθε εξουσίας.

Τύποι Γυναικών

Τύποι Γυναικών
Γυναίκα DIAL-UP: γυναίκα με αργή και δύσκολη πρόσβαση.
Γυναίκα DSL: γυναίκα με γρήγορη πρόσβαση, αρκεί να διαθέτεις τους απαραίτητους πόρους.
Γυναίκα SERVER: γυναίκα πάντα απασχολημένη όταν τη χρειάζεσαι.
Γυναίκα WINDOWS: όλοι παραδέχονται ότι δεν λειτουργεί καλά αλλά δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτή.
Γυναίκα LINUX: γυναίκα ελευθερων αρχών, που δεν χρειαζεσαι λεφτά για να την αποκτήσεις, αλλά απαιτεί πολύ διάβασμα για να συνεργάζεστε απρόσκοπτα.
Γυναίκα D.O.S.: όλοι την έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά, αλλά κανείς δεν την θέλει πια.
Γυναίκα BACKUP: είχατε πιστέψει ότι διέθετε όλα όσα σας χρειάζονται, αλλά τη κρισιμότερη στιγμή πάντα κάτι έλειπε.
Γυναίκα SCREENSAVER: αν και δε χρησιμεύει σε τίποτα, είναι διασκεδαστική.
Γυναίκα MULTIMEDIA: τα κάνει όλα να φαίνονται όμορφα.
Γυναίκα RAM: μόλις χωρίσετε, ξεχνάει όλα όσα έχετε κάνει μαζί.
Γυναίκα HARD-DISK: θυμάται τα πάντα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Γυναίκα MOUSE: λειτουργεί μόνο αν τη χτυπάς και την κακομεταχειρίζεσαι.
Γυναίκα PASSWORD: νομίζεις πως είσαι ο μόνος που τη γνωρίζει, παρ'όλο που την γνωρίζει κι ο άλλος μισός πληθυσμός.
Γυναίκα MP3: θέλουν όλοι να την "κατεβάσουν" από άλλους άνδρες
Γυναίκα VIRUS: γνωστή και ως σύζυγος, έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, εγκαθίσταται και καταναλώνει όλα τα αποθέματα. Αν επιχειρήσεις να την απεγκαταστήσεις, αναγκαστικά θα χάσεις κάποια αρχεία, αν δεν προσπαθήσεις θα χάσεις τα πάντα
Γυναίκα E-MAIL: τα 9 στα 10 από αυτά που σου λέει, είναι εντελώς άχρηστα
Γυναίκα Service Pack: Μοιάζει με την πρώην σου αλλά υποτίθεται ότι έχει λιγότερα προβλήματα. Τελικά ανακαλύπτεις ότι έχει διαφορετικά.
Γυναίκα browser: Της εμπιστεύεσαι την πιστωτική σου;;;
Γυναίκα trojan: Μεταμφιέζεται σε μια γλυκιά και καλή κοπέλα για να τη βάλεις σπίτι σου. Μόλις μπει δείχνει τον πραγματικό της εαυτό.
Γυναίκα antivirus: Είναι η γυναίκα που σου έρχεται μετά την γυναίκα virus -ενίοτε και πριν από αυτή.
Γυναίκα firewall: Δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε προσπάθεια επικοινωνίας μαζί της.
Γυναίκα wikipedia: Ξέρει πολλά κόλπα, αλλά δεν είσαι σίγουρος ποιος της τα έμαθε και αν τα κάνει σωστά.
Γυναίκα netmod: Στη φορτώσανε με προξενιό.
Γυναίκα outlook: Είναι ανοιχτή σε όλα!
Γυναίκα scanner: Στην αρχή την ήθελες πολύ. Τελικά δεν τη χρησιμοποιείς και τόσο συχνά.
Γυναίκα laptop: Σε ακολουθεί όπου πας.
Γυναίκα desktop: Την αφήνεις σπίτι σου να κάνει δουλειές και βγαίνεις με τους κολλητούς σου! Σε περιμένει αναμμένη! 

Και η επιβεβαίωση της "Ειρηνευτικής Πρωτοβουλίας" του Ισραήλ...

Το Ισραήλ εκτόξευσε σήμερα κατασκοπευτικό δορυφόρο από βάση στο νότο της χώρας, ανακοίνωσε το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας, ο οποίος θα του δώσει τη δυνατότητα να επιτηρεί τις δραστηριότητες του Ιράν.

"Πριν από μερικά λεπτά, το κράτος του Ισραήλ εκτόξευσε τον δορυφόρο Οφέκ 9 από τη βάση του Παλμασίμ", στον νότο της χώρας, αναφέρεται συγκεκριμένα στην ανακοίνωση του υπουργείου, σύμφωνα με την οποία "τα αποτελέσματα της εκτόξευσης αυτής πρόκειται να εξετασθούν από την τεχνική ομάδα".

Καμία άλλη πληροφορία για την αποστολή του δορυφόρου δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, αλλά σύμφωνα με το κρατικό ραδιόφωνο, ο δορυφόρος είναι σε θέση να λαμβάνει εικόνες υψηλής ανάλυψης και ως εκ τούτου να επιβλέπει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Από το troktiko

Νέα "Πρωτοβουλία Ειρήνης" του Ισραήλ!

 

Breaking from Newsmax.com

Ex-Mossad Chief: Strike Iran Now

Israel should launch a pre-emptive strike to prevent arch-foe Iran from going nuclear, a former head of Israel's Mossad intelligence agency said on Monday.

"I am of the opinion that, since there is an ongoing war, since the threat is permanent, since the intention of the enemy in this case is to annihilate you, the right doctrine is one of pre-emption and not of retaliation," Shabtai Shavit told a conference.

Shavit, who served as chief of Israel's foreign spy agency from 1989 to 1996, was speaking at a conference held at the hawkish Bar Ilan University outside Tel Aviv.

"To use retaliation as the main strategy means to sit idly and wait until the enemy comes to attack you," a university statement quoted Shavit as saying.

"But we are dealing with an enemy that plans all the time and waits for the opportunity to arise in order to attack, so what is the point, even morally, to wait and do something only when we are attacked," he said.

Israel, which has the Middle East's sole if undeclared nuclear arsenal, regards Iran as its principal threat after repeated predictions by the Islamic republic's hardline President Mahmoud Ahmadinejad of the Jewish state's demise.

Along with the West, it suspects Iran of trying to develop atomic weapons under the guise of its nuclear programme, a claim Tehran denies.

Israel has backed US-led efforts to prevent Iran developing a nuclear weapons capability through sanctions, but has also refused to rule out military force.

In 1981 Israel bombed an Iraqi nuclear reactor and reportedly also attacked a suspected Syrian nuclear facility in 2007.

Iran insists that its nuclear programme is aimed solely at power generation and medical research and says that the international community should focus its attention on Israel, which, unlike Iran, is not a signatory to the nuclear Non-Proliferation Treaty.

Copyright © 2010 AFP. All rights reserved


Ουδέν σχόλιον...

Το όνειρον

ΤΟ ΌΝΕΙΡΟΝ(1)

Απόψε 'που κοιμόμου' 'ς την βάρδια του σπαθιού μου
ειδ' όνειρον 'ς τον ύπνο μου, μα δεν ηξεύρω που 'μου.
Όνειρον της γλυκειάς αυγής, 'ς του ύπνου τα κολάκια
μου 'φάνη πως ευρέθηκα εις χαμολαγκαδάκια.
Επήρα τα σκυλάκια μου το γάνο και το μαύρο
και σε βουνό ανέβηκα, λαγούς, περδίκια να 'βρω.
Και αφόντης ετριγύρισα τα ωργισμένα όρη
μ' έβγαλαν τα σκυλάκια μου μιαν πλουμισμένη κόρη.
Και ήτο ανεφαντινή και μαργαριταρένια,
εις βρύσιν ήτο κι έπλενε εις γούρνα μαρμαρένια.
Ξανοίγω και την εθωρώ χρυσό στεφάνι εφόρει,
σιμόνω και την χαιρετώ, της λέγω' "Γειά σου κόρη!".
Η κόρη απελογήθηκε' "Καλώς τον κυνηγάρη!
μα δέσε τα σκυλάκια σου εκείθες 'ς το λιθάρι".
"Εμένα τα σκυλάκια μου λαγούς, περδίκια πιάνουν
και τέτοια κόρην εύμορφην ποτέ δεν την δαγκάνουν".
Κι αφόντης εθαρρεύθηκα έδειξα πως εχάρη,
ήλιον είχε 'ς την κορυφήν, 'ς το στήθος της φεγγάρι.
Την μπόλια μου της έδωκα δια να μου την πλύνη,
κι' η κόρ', ως ήτο φρόνιμη, οπίσω μου την δίνει.
"Πως μου την δίνεις, κυνηγέ, την μπόλια σου να πλύνω,
οπού 'ν ο τόπος μου μακρυά κι' οπίσω θα γυρίσω;".
"Σαν είν' ο τόπος σου μακρυά κι' ο ήλιος βασιλεύη
ακλούθα μου να σ' ακλουθώ κι' όστις 'μπορ' ας μας εύρη.
Και ώστε να 'λθη η αυγή πάμε 'ς την κάμαρά μου,
να δης τρουμπέτταις και βιολιά 'που παίζουνε, κυρά μου".
Η μάνα της επρόβαλλε απ' ώργιο παραθύρι,
την κράζει μ' αναστεναγμούς 'πίσω να διαγείρη.
"Πως μου το λες, μαννούλα μου, 'πίσω να γυρίσω
'που μ' έμπλεξεν 'νας κυνηγός και δεν 'μπορ' 'α 'μιλήσω".
"Τις ειν' αυτός ο κυνηγός 'που σ' έβαλε 'ς τα βρόχια,
και καν δεν συλλογίστηκε τα δώδεκά σ' αδέλφια;".
Κι ο κυνηγός της 'μίλησε' "Καββαλλαραίους δέκα
όλους εγώ τους ξεπατώ(2) κι' αυτήν 'παίρνω γυναίκα".
Η κόρη απηλογήθηκε' "Καλέ μου κυνηγάρη,
καθώς ΄μιλείς της μάνας μου έχεις περίσσεια χάρι".
"Εγώ κυρά μ', σε 'γνώρισα πως εισ' η Αφροδίτη,
μάθε κι' εσύ πως ειμ' ο 'ρμής, και σ' έβαλα 'ς το δίκτυ".
Κι' η κόρη τ' απηλογήθηκε' "Καββαλλαραίους τριάντα
όλους τους 'παντονάριζα(3) και να σε πάρω άντρα".
Τέλος επανδρευθήκασι Ερμής κι' η Αφροδίτη
όλοι για θαύμα το κρατούν 'ς Ανατολή και Δύση.
Τ' όνειρο 'που 'δα τι δηλοί, τις θα το ξεδιαλύσει;
Οπού 'μπορεί την θάλασσα να την διαμετρήση.
Και όστις από χαμηλά 'ς τους ουρανούς αν σώση,
αν είνε γέρος, 'μπορεί πάλιν να ξανανηώση.
Τον νέον κάμνει γέροντα, τον γέροντα παιδάκι
με την σοφίαν την πολλήν αυτό το τραγουδάκι.
Τους φιλοσόφους λέγω το, ο νους τους αν το φθάση,
αμάξι δωδεκάτροχον τις να μην το θαυμάση;
Όλον τον κόσμον 'γύρισα, Άρκτον και Μεσημβρίαν,
Δύσιν και την Ανατολήν δια τούτην την σοφίαν.
Εγύρισα την Πάνδοβαν κι' όλην την Βενετίαν,
Αμερικήν και Αφρικήν κι' όλην την Ιταλίαν.
Την νηότην μου κατέλυσα τον κόσμον να να γυρίσω
διδάσκαλον δεν εύρηκα τίποτε να γροικήσω.
Εξηγητήν για τ' όνειρον παράδειγμα μου 'φέραν
την σφαίραν την ιστορικήν οπού θωρείς την πέραν.
Με χαρακτήρα στρογγυλήν είνε 'ζουγραφισμένη,
αρχή και τέλος η δουλειά ειν' μέσα 'κει κρυμμένη. 

 


(1). Αντεγράφη εκ τινος χειρογράφου του έτους 1782 μετά του εν σελίδι 190 κύκλου, εν ω υπάρχει η λύσις.
(2). ξεπατώ = φονεύω.
(3). 'παντονάριζα = εγκατέλειπον 

Κωνσταντίνου Ν. Κανελλάκη
"ΧΙΑΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ"
Εκδόσεις "Υιοί Ν. Χαβιάρα"